Biografie
Een ernstige energiebeperking bepaalt de inhoud van mijn dagen. Mijn immuunsysteem is lek. Fysiek en mentaal is er een lijst aan mankementen. In 2024 is het etiket Parkinson(isme) op mij geplakt. Mijn leven is door het moeten maken van bewuste keuzes voor mijn tijdsbesteding tegelijkertijd armer en rijker geworden. Ik ben langzamer aan het worden. Mijn hoofd doet minder goed wat ik wil. Het is en blijft een kwestie van mijzelf heruitvinden. Binnen deze context fotografeer en kwast ik.
Fotograferen
Foto’s maken is voor mij ontmoeten. Het moment vinden en pakken. Ik wil de mens via mijn camera in al zijn echtheid laten zien. Door fotograferen en nabewerking blijf ik mijn brein uitdagen. Mijn eerste foto’s zijn uit 1971. Als autodidact heb ik mijzelf willen verbeteren door het volgen van een vakopleiding en masterclasses in mijn eigen tempo en op een manier die mij paste. Door het zoeken naar wat wel kan, het gebruik van hulpmiddelen, doorzetten en doen weet ik zeker dat mijn beperkingen ook mogelijkheden brengen.
Kwasten
Sinds 2015 werk ik met verf op doek. Hiervoor heb ik mijn eerdere bijna absolute afkeer van op deze manier creatief bezig zijn moeten overwinnen. Mijn verzet is definitief gebroken. Acryl is een heerlijk materiaal dat ik in de meeste gevallen gebruik. Pasteus, veel, druk en tamelijk woest zijn logische omschrijvingen van wat ik veelal maak. Soms iets meer ingetogen. Ik heb weinig met figuratief bezig zijn. Abstractie heeft mijn grote voorkeur. Ik schilder op liggende doeken. Vaak laag op laag op laag. Vergezeld van luide muziek om mij heen om mijn tinnitus te maskeren ga ik graag uit mijn hoofd om intuïtief te 'kwasten'.
Foto: Janita Sassen